Publiczne zapewnienie, to każde zapewnienie dostępne dla nieograniczonego z góry kręgu adresatów. Czyli np. reklama, etykieta na opakowaniu. Kupujący m.in. właśnie z takiego publicznego zapewnienia dowiaduje się.:

w jakiej ilości dany towar występuje,
jakie ma on cechy – w  tym o jego trwałości i bezpieczeństwie, a w odniesieniu do towarów z elementami cyfrowymi – również o funkcjonalności i kompatybilności, jakie są typowe dla towaru tego rodzaju.

Zatem publiczne zapewnienie to jedno z głównych źródeł wiedzy o tym czego kupujący może rozsądnie oczekiwać od danego towaru. Jeśli  te wymogi nie są spełnione – towar jest niezgodny z umową. W takim wypadku sprzedawca może odpowiadać przed konsumentem za brak zgodności zakupionej rzeczy (towaru, nieruchomości) z tym, co wynika z publicznego zapewnienia. Jednak czy rzeczywiście sprzedawca zawsze odpowiada za to, co wskazano w reklamie? Czy brak cech rzeczy wynikający z publicznego zapewnienia to brak zgodności z umową?  Czy każde zapewnienie publiczne wiąże sprzedawcę?


1. Publiczne zapewnienie, o którym sprzedawca nie wiedział.

Jeśli  sprzedawca wykaże, że:

nie wiedział o danym publicznym zapewnieniu – np. reklamie – i 
oceniając rozsądnie, nie mógł o nim wiedzieć, to 

nie odpowiada za zapewnioną w reklamie zgodność towaru względem kupującego konsumenta.

Po pierwsze sprzedawca tego nie wykaże, jeśli sam złożył zapewnienie. Natomiast taka możliwość istnieje, w sytuacji, gdy takie zapewnienie złożył jego poprzednik prawny albo osoba działająca w jego imieniu. Jak ocenić rozsądnie  czy sprzedawca nie mógł wiedzieć o danym publicznym zapewnieniu? W takim wypadku bierze się pod uwagę tzw. miernik staranności przewidziany w art. 355 par. 2 Kodeksu cywilnego. Takiej staranności przepisy nie określają. Chodzi o to, że od prowadzących działalność profesjonalną więcej można oczekiwać co: umiejętności, wiedzy, rzetelności itp.. Dotyczy to także zdolności przewidywania. O należytej staranności wypowiedział się także Sąd Najwyższy wskazując:

Należyta staranność dłużnika, określana przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (art. 355 § 2 KC), obejmuje także znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

          (vide Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 17 sierpnia 1993 r. III CRN 77/93).


2. Sprostowane publiczne zapewnienie.

Drugą sytuacją, w której – sprzedawca nie odpowiada przed konsumentem za to co w publicznym zapewnieniu – to jego sprostowanie.  Jednak, by sprostowanie było skuteczne musi być dokonane:

przed zawarciem umowy z konsumentem,

z zachowaniem warunków i formy, w jakich publiczne zapewnienie zostało złożone, lub w porównywalny sposób.

Czyli sprostowanie musi być publiczne i mieć ten sam lub porównywalny zasięg.  Jednak takie sprostowanie jest skuteczne nawet jeśli nie dotrze do konsumenta. Natomiast może tego dokonać sprzedawca, ale także jego poprzednik prawny.

Do 31.12.2022 r. wystarczyło, aby sprzedawca sprostował treść publicznego zapewnienia przed zawarciem umowy sprzedaży z konsumentem. Od 01.01.2023 r. nie wystarczy, by sprzedawca sprostował zapewnienie bezpośrednio konsumentowi. Sprzedawca zmusi sprostowania dokonać w sposób porównywalny do pierwotnego zapewnienia. To chroni konsumenta bardziej niż dotychczas.

Sprawdź również co to jest wada prawna i 5 istotnych kwestii, o których warto pamiętać, by uniknąć sporów.


3. Publiczne zapewnienie nie miało wpływu na decyzję konsumenta.

Trzecim warunkiem, by sprzedawca nie odpowiadał za brak cech wskazanych w publicznym zapewnieniu – to brak wpływu tego zapewnienia na decyzję konsumenta o kupnie rzeczy . Sprzedawca musi wykazać, że publiczne zapewnienie  nie miało wpływu na decyzję konsumenta o zawarciu umowy. Jak tego dokonać? Należy uwzględnić wszelkie okoliczności, m.in.:

treść zapewnienia,
siłę wpływu tego zapewnienia  na przeciętnego odbiorcę,
co wpłynęło na motywację kupującego,
charakter towaru,
właściwości towaru.

Publiczne zapewnienie – 3 sytuacje, w których sprzedawca nie odpowiada za zapewnienia konsumenta w reklamie  – podsumowanie.

    1. Towar jest zgodny z umową, mimo brak cech wskazanych w publicznym zapewnieniu, jeśli sprzedawca nie wiedział o nim i oceniając rozsądnie, nie mógł o nim wiedzieć.
    2. Publiczne zapewnienie – przed zawarciem umowy – zostało sprostowane z zachowaniem warunków i formy, w jakich to publiczne zapewnienie zostało złożone lub w porównywalny sposób.
    3. Publiczne zapewnienie nie miało wpływu na decyzję konsumenta o zawarciu umowy.

Zapewnienie sprzedawcy ma doniosłe znaczenie, gdyż wpływa ono na ocenę czy zakupiona rzecz jest zgodna z umową, czy też nie. Dodatkowo – jeśli kupującym jest konsument znaczenie ma także publiczne zapewnienie. W takim wypadku za brak cech wskazanych w publicznym zapewnieniu odpowiada sprzedawca. Jest tak nawet wtedy, gdy publiczne zapewnienie złożył w odniesieniu do towarów: przedsiębiorca (sprzedawca) albo poprzednicy prawni przedsiębiorcy (sprzedawcy) lub osoby działające w ich imieniu.


Artykuł nie stanowi porady prawnej. Jeśli chciałbyś się skontaktować, umówić na spotkanie lub zapytać o szczegóły współpracy zapraszam Cię do kontaktu. Możemy umówić się w mojej kancelarii w Gdańsku lub porozmawiać online. Zachęcam Cię także do skorzystania z mojej oferty konsultacji prawnych. Tutaj znajdziesz szczegóły i możliwość wybrania dogodnego dla Ciebie dnia i godziny.

Pozdrawiam Cię serdecznie,

Julia Szczęsna-Ziętkowska

Radca Prawny, LLM

Jeśli chcesz dowiedzieć się o następnym wpisie proszę zostaw swoje imię i mail w okienku newsletter.

Odpowiedz

Follow by Email
Facebook
YouTube
LinkedIn